* * * UITGELICHT : Powerpoint presentatie "De 99 Schone Namen van Allah" * * *

zaterdag 3 juni 2017

Reciteersmurf

Dat was even schrikken, gisteravond laat. Ik luister naar koranrecitatie; plots krijgt de recitant het op zijn heupen en klinkt hij als een smurf. Afdeling techniek van Dunyaa FM te Dakar, Senegal (waar ik op dat moment op ben afgestemd), heeft het pas laat in de gaten en dus zap ik naar één van de andere Senegalese radiostations die bereikbaar zijn via radio.garden. Hieronder een fragment van de recitatie:

archive.org/details/ScreenRecord20170602231410

dinsdag 9 mei 2017

Gebedsketting geknapt

Vanochtend tussen twee zikr-sessies in. Ik zit op mijn bank in de woonkamer. Voor mij op een lage tafel liggen wat spullen die mij storen bij het gedenken van Hem. Met mijn kurus (gebedsketting) nog in de rechterhand sta ik op met de intentie die spullen naar de keuken te brengen. Blijft mijn kurus haken tussen de bankzitting en de -leuning! Kralen rollen over de grond. Alhamdulillah heb ik nog wat reserve-kettingen en even later kan ik weer verder. Voor mij is elke nieuwe dag pas ècht begonnen na het ochtendgebed, een ontbijt en uitgebreide zikr-sessies (in die volgorde).



vrijdag 5 mei 2017

Bidden in vrijheid

Schindler's List heb ik al een aantal malen gezien. Zo ook gisteren. Gelukkig werd deze film zònder onderbreking door reclameblokken uitgezonden. Iedere keer dat ik deze film zie, treft het mij als een mokerslag en zijn er altijd bepaalde scènes die mij bijblijven; wat deze keer bij mij blijft hangen is de viering van de sabbat (zie video onderaan deze weblogbijdrage).

"Alhamdulillah, dankzij hen die hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid kan ik in vrijheid mijn geloof belijden," gaat er direct door mijn hoofd heen bij het zien van deze sabbat-scène. Na afloop van de film doe ik de rituele wassing, haal ik het avondgebed in (door het kijken naar de film schoot die er bij in), direct gevolgd door het nachtgebed.

Soms wanneer ik het gebed verricht gaat dat op de "automatische piloot" wanneer ik vermoeid ben of afgeleid. Gisterenavond niet!

www.youtube.com/watch?v=xOcOtmsTSl0
www.youtube.com/watch?v=X2sidwnr9zQ

woensdag 12 april 2017

Ayatul Kursi. Niet vergeten.

Astaghfiroullah, in het verleden kende ik meer kleine soera's uit mijn hoofd dan nu. Mash'Allah, ik hecht aan de vijf dagelijkse gebeden (salaat), daarom verricht ik ze nog steeds voor Hem, maar daarbij gebruik ik de laatste jaren steeds dezelfde korte soera's (Ikhlaas, Asr, Kafirûn, Kawthar). Dat kan beter! Daarom ben ik (weer) begonnen in mijn boekje "Juz Amma" waarin de korte soera's van het laatste deel van de koran staan, compleet met de uitspraak in latijns schrift - zie foto onder deze alinea (check 85:14 waarin Allah's Naam "Al-Wadûd" - de Liefderijke - voorkomt!).

klik op de afbeelding voor een groter formaat

Dit boekje heb ik sinds mijn tijd als 'verse moslim' en dat is ook wel te zien. Subhanallah, éénenntwintig jaar na aankoop liggen de meeste bladzijden los, al was de rug van het boekje verstevigd met gaffer-tape.

[Bijna vier jaar geleden had ik ook zo'n opleving van mijn geloofsbeleving - lees mijn weblogbijdrage Koran luisteren en meelezen van 21 juli 2013 - maar nu is het mijn intentie om niet alleen te luisteren, mee te lezen maar ook meer korte soera's uit het hóofd te leren. Yalla!]

Dan besef ik dat ik één belangrijke soera, of eigenlijk een aya, nooit uit mijn hoofd heb geleerd. Ayatul Kursi. Het Troonvers. Vers 255 van het tweede hoofdstuk van de koran. Het hangt al járen aan de wand van mijn huiskamer, nota bene (zie foto). Via Senegalese Facebook-pagina's die ik volg, heb ik recentelijk gemerkt dat Het Troonvers vaak wordt gebruikt bij aanbidding, buiten de salaat om. Een aya die zó belangrijk is in het leven van mensen, die wil ik ook kennen!

In Google Play vind ik een app waarmee je gemakkelijk de Ayatul Kursi kunt leren, indien gewenst woord-voor-woord. Het is in de eerste plaats bedoeld voor kinderen, maar dat mag de pret niet drukken.

play.google.com/store/apps/details?id=com.quranreading.learnayatulkursi

Ayatul Kursi, daar gaat echt een kracht van uit. Na enkele malen hardop meelezen met de app (zie video hieronder) wil ik niet stoppen. Dus ga ik nog even door. Hier krijg ik een echte energie-boost van! Wanneer ik het goed genoeg uit mijn hoofd ken, zal ik incha Allah de Ayatul Kursi ook deel laten uitmaken van mijn salaat, tezamen met andere korte soera's uit de Juz Amma. Laat ik ze niet meer vergeten. Bismillahi Rahmaani Rahiem...

archive.org/details/Learning_Ayatul_Kursi


bekijk de video beeldvullend om zo de tekst beter te kunnen lezen


UPDATE D.D. 19 APRIL 2017, 14.45 UUR:
twitter.com/AbdulwadudLouws/status/854436673123385344

zondag 26 maart 2017

Van wintertijd naar zomertijd. Da's wennen!


Da's ècht even wennen. Vannacht is er een hap uit deze zondag genomen en hebben we vandaag een dag van maar 23 uur. We zijn van wintertijd naar zomertijd gegaan. Dat betekent ook dat de gebedstijden voor ons moslims zijn aangepast; ten opzichte van gisteren zijn de gebedstijden van vandaag (ruim) een uur láter. Mocht ik daardoor straks een gebed tè vroeg verrichten, dan is dat geen probleem - dan beschouw ik dat gebed als een vrijwìllig verricht gebed (extra zegeningen, incha Allah ;-) en zal ik later op de juiste tijd gewoon het verplichte gebed doen.

zondag 19 maart 2017

Zomertijd (vanaf 26 maart 2017)

Info: nl.wikipedia.org/wiki/Zomertijd
Denk erom bij het verrichten van je vijf dagelijkse gebeden (salaat): vanaf zondag 26 maart a.s. is het incha Allah weer zomertijd. De gebeden zijn die dag een UUR LATER ten opzichte van de gebedstijden van de dag ervoor. Door menselijk ingrijpen wordt het "later" donker, maar uiteindelijk komt de Tijd alleen van je Schepper.
 
Koran 10 : 5
"Hij is het, Die de zon tot een stralend licht maakte en de maan tot een helder licht en er stadia voor verordende, zodat gij het getal der jaren en het berekenen (van de tijd) mocht kennen. Allah heeft dit niet dan in waarheid geschapen. Hij zet de tekenen uiteen voor een volk, dat wil weten."

www.islamicity.com/MOSQUE/ARABICSCRIPT/AYAT/10/10_5.htm

donderdag 16 maart 2017

Serigne Cheikh Ahmed Tidiane Sy "Al Maktoum" overleden

Serigne Cheikh 1925-2017
Vannacht wakker geworden door een notificatie vanuit Senegal. Asfiyahi.org (dè tijani website van Senegal) laat weten dat gisteravond op 91-jarige leeftijd is overleden de kalief van de tijani moslimbroederschap, serigne Cheikh Ahmed Tidiane Sy "Al Maktoum", ook wel kortweg "serigne Cheikh" genoemd. Ik ben nog maar net goed wakker wanneer Asfiyahi.org live gaat op Facebook vanuit de stad Tivaouane, het religieus centrum van de tijani's. Ik twijfel niet en neem deze livestream op met mijn mobiel, zo'n historisch moment moet bewaard worden. Mash'Allah - handig, die mogelijkheid om schermactiviteit op te kunnen nemen! Ik kijk naar een live-uitzending waarvan ik niet alles meekrijg door de taalbarrière, het is in ieder geval een toespraak waarin de kalief wordt herdacht. Na een korte onderbreking start Asfiyahi een nieuwe livestream vanuit dezelfde locatie (die stream is ook gevat in deze screenvideo); het geheel wordt afgesloten met enkele gebeden. Moge Allah serigne Cheikh verwelkomen in Zijn paradijs. Amiin.



Enkele links naar nieuwsberichten naar aanleiding van het overlijden van serigne Cheikh: Asfiyahi.org1 Seneweb.com1 Seneweb.com2 Seneweb.com3 Asfiyahi.org2

dinsdag 28 februari 2017

Carnaval in Senegal




Deze foto kreeg ik vanochtend toegestuurd vanuit Senegal via Whatsapp. De 5% rooms-katholieken in dat land vieren nu carnaval, maar de rest (waarvan 90% moslim, zoals het meisje op de foto) doet vrolijk mee. Er wordt zeker gehost, maar niet op een klassieker van de gebroeders Ko, een gouwe ouwe van André van Duin of de laatste samba-hit uit Brazilië. Senegal heeft zijn eigen feestmuziek. Eigenlijk hebben Senegalezen altijd wel een reden voor een feest; daar hebben ze carnaval niet voor nodig :-)

maandag 27 februari 2017

Voorlopig zittend bidden [UPDATE]



Alhamdulillahi Rabbil 'Aalamien. Door een paar gekneusde ribben is het bidden (salaat) zoals het hoort nu niet te doen. Herstel neemt zo'n zes weken in beslag. Dus voorlopig bid ik zittend op de bureaustoel bij mijn PC. "Allahu akbar!"

UPDATE D.D. 7 MAART 2017, 16.00 UUR:
Een kwartiertje geleden. Tijd voor het middaggebed. Net klaar met de rituele wassing (wudu) kom ik de woonkamer binnen. Kiné heeft het in de gaten en zet even de DVD op pauze (ze kijkt haar favoriete serie). Ik loop naar mijn bidhoek (bij mijn PC, waar ik deze update nu schrijf), ik zeg de iqama en besef dan dat ik zojuist mijn bidkleed heb gepakt; ik heb er nog niet bij stilgestaan of ik het gebed (salaat) weer kan verrichten zoals het hoort. Ik onderbreek mezelf en zeg tegen Kiné dat het misschien een teken is dat ik uit gewoonte mijn bidkleed heb gepakt. Misschien kan het gewoon weer. "Vast!" zegt ze uit volle overtuiging.
Ik zeg opnieuw de iqama en ik begin te bidden. Het gaat goed, mash'Allah. Mijn knie is nog wat beurs, maar met wat steun van mijn bureaustoel die naast mij staat wordt het nederwerpen voor Hem (sujud) geen pijnlijke gebeurtenis voor mijn knie. En geen pijn in mijn ribbenkast meer - ik voel nog wel wat, maar het is meer alsof er iets in de weg zit. Nou, daar kan ik mee leven bidden. Alhamdulillah!

dinsdag 14 februari 2017

Wat een openbaring: Radio.Garden!



In het najaar van 2006 ontdekte ik een archief met opnames (44 mp3s) van serigne Abdoul Aziz Sy "Dabakh" (ook gespeld als "Dabaakh"), van 1957 tot 1997 was hij geestelijk leider van de grootste tijani broederschap van Senegal, met als 'hoofdstad' Tivaouane. Ik was helemaal weg van de manier waarop Dabakh uit de koran reciteerde, met name aan het begin van mp3 no. 27 (zie YouTube player bovenaan deze bijdrage).

Sindsdien heb ik deze manier van reciteren (met een heel bijzondere intonatie, luister maar) altijd aan de persoon van Dabakh verbonden. Het wijkt zó af van de manier waarop ik koranrecitatie gewend ben. Vaak genoeg heb ik mij afgevraagd: "Zijn er nog meer die zo het Woord van Allah voordragen?"

In januari 2017 ontdek ik radio.garden. Dat is een bijzondere manier van radio luisteren, door het draaien aan de wereldbol ontdek je dúizenden radiostations van over de hele wereld. Zo ontdek ik drie streams van een tijani website uit Soedan. De koran stream van deze website laat 24 uur per dag koranrecitatie horen (zie player onder deze alinea) dat wel heel erg overkomt met de manier waarop Dabakh aan het begin van mp3 no. 27 reciteert. Mash'Allah! Ik heb dit station direct bij mijn favorieten opgeslagen.

UPDATE D.D. 28-03-2017: Ten opzicht van onderstaande video is de URL van dit station inmiddels aangepast. De nieuwe URL is: radio.garden/live/omdurman/zawiyah-tijaniyyah-quran



Check Tivaouane ook op Radio Garden
(streams met koran, religieuze gezangen en exegese):
radio.garden/live/tivaouane/asfiyahi-fm

vrijdag 6 januari 2017

De glazen bol van @HaraldDoornbos

Wat Harald Doornbos verwacht in het jaar 2017 (tweets van 30 en 31 december 2016).

twitter.com/i/moments/817318522074308609

storify.com/AbdulwadudLouws/de-glazen-bol-van-haralddoornbos

De Reünie: vandaag precies negen jaar geleden

KRO's De Reünie. Precies negen jaar geleden werd de aflevering "Vrije School Rotterdam (1979)" uitgezonden waaraan ondergetekende ook zijn bijdrage heeft geleverd. De opnames in de studioklas duurden stukken langer dan de uiteindelijke aflevering. Vooraf aan deze opnames kwamen bij de grime lijfstraffen ter sprake (onze leraar Nederlands deelde tijdens de les regelmatig een okkernoot uit, dat is een harde tik met de knokkels van een gebalde vuist bovenop het hoofd). Dat kwam een medewerkster van het programma ter ore. Zij liet direct weten dat dat een "no go area" was. Overigens zie ik deze leraar nog wel eens in de stad - soms heb ik de neiging hem aan te spreken met zijn bijnaam en hem over zijn okkernoten ter verantwoording te roepen.

NB: Rob Kamphues heeft het abusievelijk over een eindexamenklas. Waar hij deze informatie vandaan heeft, is mij een raadsel. We waren destijds (1979) allemaal zo rond de vijftien jaar, zaten in klas 9A en moesten nog een paar jaar hard zwoegen voor het eindexamen een feit was.

kijk via deze link naar aflevering 9 van seizoen 2007-2008 van KRO's De Reünie: www.npo.nl/de-reunie/06-01-2008/KRO_1277783




uit mijn weblogbijdrage "De Reünie, aflevering 9 : lesmateriaal (over pesten)" d.d. 14 januari 2008:

Veelgehoorde kritiek op de reportage over Hans en Roeland uit aflevering 9 is dat het bij een confrontatie blijft. "Wat heeft dit voor zin?" Genoeg oud-klasgenoten van mij die er de pest in hebben. Zij hadden iets anders in gedachten dan de uiteindelijke uitzending. "Is dìt nu een reünie?"




GEEN GEWONE REUNIE
Zelf heb ik (de voorbereidingen op) aflevering 9 van KRO's De Reünie altijd beschouwd als een bijzonder project dat een deel van mijn leven markeert en afsluit. In een tijd waarin ik net gesprekken met een mash’Allah personal coach ben begonnen en opgravingen in mijn verleden doe, wordt in april 2007 met mij het eerste contact gelegd door de redactie van De Reünie. Het project wordt vanuit de KRO geïnitiëerd en is dus per definitie geen gewone reünie maar een televisieproductie gebaseerd op een bestaand format (dat aspect wordt nog wel eens vergeten).





OPPERBESTE STEMMING
Na enige vertraging wordt in november 2007 aflevering 9 opgenomen. Reeds veel persoonlijke zaken geregeld en net mijn eerste schreden op het radiopad gezet, ben ik in opperbeste stemming. Mash’Allah, als een vis in het water voel ik mij. Het plezier spat van het scherm (zie foto hierboven). Ik zie de reportage over Hans en Roeland voor het eerst en ben onder de indruk. Lang aangehouden close-ups en oorverdovende stiltes terwijl Kamphues op zijn onnavolgbare wijze de spanning probeert te relativeren. Het blijft echter bij een confrontatie. "Wat heeft dit voor zin?"

KLASSIKALE VERTONING (1)
Zo'n reportage met-open-einde heeft zéker zin, maar dan mag zo'n project als aflevering 9 niet op zichzelf staan. Aflevering 9 wordt inmiddels [anno 2008] op vele scholen gebruikt als lesmateriaal, op die manier heeft de reportage en de aflevering als geheel zeker zin! Zo ook op de school van mijn oudste dochter Yande. Na de uitzending van aflevering 9 van KRO's De Reünie, 6 januari [2008], is besloten om deze aflevering klassikaal te gaan vertonen. Inmiddels hebben een aantal klassen het al gezien. Klassen van een school waarin deze week het project Digitaal Pesten centraal staat. Aflevering 9 past prima in dit project waarvan voorstellingen van het Try-Out-theater deel uit maken (waaronder een voorstelling speciaal voor ouders, morgenavond).

TRY-OUT-THEATER
"Digitaal pesten wordt vaak gezien als een individueel probleem: een kind alleen op z’n eigen kamer, achter z’n computerscherm. Try-Out-theater is er van overtuigd dat er meer gedaan kan worden dan alleen dit kind te benaderen en gelooft in een integrale aanpak van digitaal pesten. Niet alleen de jongeren, maar ook de ouders en docenten spelen bij ons een belangrijke rol." [bron: www.try-out-theater.nl]





KLASSIKALE VERTONING (2)
Terug naar de klassikale vertoning [januari 2008] van aflevering 9. De leerlingen in Yande's klas zijn onder de indruk. "Als een leerkracht niet vroeg ingrijpt, dan kan dit het resultaat zijn," zo wordt uitgelegd. Docenten willen nog wel eens 'zeuren' als er gepest wordt - dat is dan niet voor niets, zo bedenken de leerlingen. "Als je zo oud bent en je bent er nog zó verdrietig om, dan moet het wel heel erg zijn geweest." Jongeren eigen gaan de leerlingen na de vertoning snel over tot de orde van de dag, maar de aflevering blijft op hun netvlies gebrand.

zaterdag 31 december 2016

Oud & Nieuw in Senegal (Rufisque)

Bron: Facebook (Go Ndiaye L'Officiel)
lees eerst mijn weblogbijdrage De maan liegt niet van 14 februari 2005

In Senegal wordt ook uitgebreid stilgestaan bij de jaarwisseling volgens de chrìstelijke jaartelling.
In de stad Rufisque wordt met oudjaar uit de koran gereciteerd en de begraafplaatsen ondergaan een grote schoonmaak.
Het nieuwjaar wordt geopend om middernacht met een gala, overdag staat de solidariteit centraal en 's avonds om 21.00 uur geeft Gorgui Ndiaye (wereldberoemd in Rufisque) een concert in het Jardin public.

Ik wens je een voorspoedig 2017!

dinsdag 27 december 2016

De kaaba als emoji

Business Insider Nederland, rubriek 'Lifestyle', 23 december 2016
"22 emoji’s die vaak verkeerd worden gebruikt: dit betekenen ze echt"
www.businessinsider.nl/22-emojis-die-vaak-verkeerd-worden-gebruikt-dit-betekenen-ze-echt [archived]

 

zaterdag 24 december 2016

Mijn kerstverhaal


Het is vandaag precies achttien jaar geleden. In de vroege ochtend van 24 december 1998 rol ik gekleed en wel mijn bed uit in het appartement te Purmerend waar ik op dat moment al enkele maanden woonachtig ben. Uitgeput van het geregel van de dag ervoor, zet ik mij schrap voor de laatste loodjes van de voorbereiding van de overkomst (vanuit Rufisque, Senegal) van mijn vrouw Ndoya, mijn ruim drie jaar oude dochtertje Yande en mijn bijna één jaar oude zoontje Ahmed.

Zonder ontbijt genomen te hebben, storm ik naar de dichtsbijzijnde winkel waar ze telefoonkaarten verkopen. Gewapend met twee kaarten en de nodige papieren installeer ik mij in de eerste de beste telefooncel. Afwisselend neem ik contact op met de Nederlandse ambassade te Dakar en de IND, als soort een intermediair. De IND zou een fax hebben gestuurd naar de ambassade, een fax waarmee Ndoya en de kids groen licht zouden kunnen krijgen. De ambassade kan niets vinden, de IND stuurt de fax nog eens een keer. Nòg ontvangt de ambassade niets. Dan informeer ik of de ambassade misschien nog een ander faxnummer heeft dan bekend is bij de IND. De ambassade geeft mij de nummers van hun twee faxen, ik geef ze door aan de IND (mijn contactpersoon daar kent mij inmiddels goed :-) en nogmaals gaat de fax erdoor. Dan bel ik voor de -tigste keer de ambassade. Of de fax in goede orde is ontvangen? Ja, dus. Wat nu? Tja, kan uw vrouw nog voor sluitingstijd om twaalf uur van de ambassade bij ons zijn, om de nodige papieren te tekenen en de visa in haar paspoort te plaatsen? Ja, zeg ik (maar zeker weten doe ik het niet).

Ndoya krijgt een telefoontje van mij terwijl ze druk bezig is met het laten vlechten van haar haar. Die avond zal ze met vriendinnen naar een feest gaan. Maar de fax steekt daar een stokje voor. Stop met alles wat je aan het doen bent, zeg ik haar, wanneer ze opneemt, en ga onmiddellijk naar de ambassade. Neem de kinderen mee, neem ergens onderweg pasfoto’s van jullie allemaal en dan linea recta naar de ambassade. Wie weet kun je morgen naar Nederland komen. Ndoya met haar halve hoofd vol vlechten doet gauw een hoofddeksel op en gaat vanuit Rufisque met de kinderen naar Dakar.

Vanaf station Purmerend-Overwhere neem ik de trein naar Amsterdam en ga met de tram naar de Albert Cuyp markt, vlakbij De Nederlandsche Bank (mijn werkgever op dat moment). Ik baan mij een weg door het marktpubliek en loop een belhuis binnen. Ik neem weer contact op met de ambassade en zeg dat mijn vrouw al onderweg is.

Ndoya moet vanuit Rufisque helemaal naar Dakar. Ze neemt een taxi maar toch duurt het lang, want de enige doorgaande weg naar Dakar (achtentwintig kilometer verderop) zit potdicht. Net op tijd arriveert ze op de ambassade om de nodige formaliteiten af te handelen. De ambassade kan echter niet direct de visa in haar paspoort plaatsen (ik ben vergeten wat nu ook al weer de kink in de kabel is geweest). Ndoya wordt gevraagd om later terug te komen. De ambassade blijft speciaal voor haar open, dit tot groot ongenoegen van de Senegalese bewaker die al lang thuis bij vrouw en kinderen had willen zijn. Wanneer ze tegen tweeën terugkomt, krijgt ze de langverwachte visa in haar paspoort (een Schengen-visum en een visum voor Nederland).

Ik spring een gat in de Nederlandse lucht wanneer ik het goede nieuws hoor. Ik ga direct de tickets kopen, zeg ik tegen Ndoya. “Tot morgen!”

Ndoya stomverbaasd, ze kan zich dan nog niet realiseren dat ze incha Allah binnenkort het vliegtuig naar Nederland kan nemen. Ze heeft inmiddels Rufisque verlaten en heeft met onze kinderen haar intrek genomen bij een nicht in Dakar, lekker dicht bij het vliegveld. Met geld dat ik haar met een money transfer heb opgestuurd, koopt ze wat kleren die ze met de kou in Nederland nodig zal hebben.

Vanaf de Albert Cuyp markt neem ik een taxi naar een reisbureau. Dagen eerder heb ik al het nodige geld geparkeerd op mijn courante rekening, voor het geval dat. Inmiddels is het al in de loop van de middag van de vierentwintigste december anno negentienhonderdachtennegentig. Binnen in het reisbureau staat een lange rij. Ik sluit achteraan wanneer blijkt dat ik onder geen enkele voorwaarde voorrang krijg, welk verhaal ik ook heb. Rond drie uur ben ik dan eindelijk aan de beurt. Ik leg het verhaal uit aan de dienstdoende reisadviseuse. Ze gaat direct aan de slag, maar krijgt voortdurend nul op het rekest. Het is al ruim na twaalven en de kantoren van vele luchtvaartmaatschappijen zijn al gesloten in verband met komende kerstavond. Met Air France blijkt het nog te kunnen. Ik moet wel voor 16 uur hebben betaald, anders lukt het niet meer om die vlucht van vanavond te nemen. Tien voor vier ben ik dan de gelukkigste man ter wereld. Met trillende vingers toets ik mijn pincode in. “Akkoord met bedrag?” Hè hè, natúurlijk. Ik klik op OK, gris mijn papieren en het bonnetje van de tafel en neem weer een taxi terug naar de Albert Cuyp.

Ndoya krijgt van mij te horen dat ze tegen middernacht plaatselijke tijd het vliegtuig naar Nederland kan nemen (via Parijs). Ga alsjeblieft uren van tevoren naar het vliegveld om er zeker van te zijn dat alles goed gaat, zeg ik haar. Het is haar eerste keer met het vliegtuig en niet lang voor vertrek arriveert ze pas op het Aeroport Leopold Sedar Senghor, haalt daar de tickets op die ik in Amsterdam heb betaald en wacht met Yande en Ahmed tot ze aan boord kan.

In de nacht van 24 op 25 december (kerstnacht dus) bevinden Ndoya, Yande en Ahmed zich noch in Senegal, noch in Nederland, maar ergens kilometers hoog in een vliegtuig. Ndoya heeft het zwaar, aan slapen komt ze niet toe. Yande ligt onder een dekentje uitgestrekt op twee stoelen en slaapt als een roos maar Ahmed schreeuwt om aandacht. In de business class zitten leden van van de Senegalese muziekgroep Setsima ze zijn onderweg naar Frankrijk voor een serie concerten. De leadzanger Alioune Mbaye Nder begeeft zich onder de reizigers van de toeristenklasse en heeft uiteraard direct veel aanspraak. Hij ziet dat Ndoya het moeilijk heeft en neemt haar wat zorgen uit handen, Ahmed in dit geval. Gezeten op de schoot van Nder geeft Ahmed Ndoya zo een adempauze.


[SN+NL] Tegen acht uur ‘s morgens vroeg, eerste kerstdag, komen Ndoya, Yande en Ahmed aan op Schiphol. Yande ziet mij als eerste en begint te dansen als ze voor me staat. Ahmed vind mij maar eng (wie is die man, lijkt hij te denken) en begint te huilen. Ja, dit is de start van een mooi samenzijn. God zij dank.

____________________________________


Zo’n vijftien maanden later, op 4 maart 2000, wordt (in Zutphen) Kiné geboren. Al is zij geboren in Nederland, ze beschouwt zich zeker als een Senegalese. Vrijdag 2 december 2011 hadden we Harald Doornbos op bezoek. In aanwezigheid van Kiné vertelde ik hem dat Yande en Ahmed in de stad Rufisque, Senegal, zijn geboren, maar Kiné in Zutphen, “in de slaapkamer hierboven”. Ik heb nog nooit zó’n boze blik gezien van Kiné :-) Snel verklaar ik aan Harald dat we vlak voor de bevalling de slaapkamer tot Senegalees grondgebied hebben verklaard. “Kiné is dus gewoon Senegalese”. Kiné weer hélemaal blij :-)

vrijdag 2 december 2016

Mijn weblog bestaat vandaag precies 13 jaar

Vandaag bestaat mijn weblog precies 13 jaar. Hier vind je screenshots uit de periode 2003-2016. In 2011 zou “Web-log.nl” (waar mijn weblog als sinds het begin was ondergebracht) worden omgezet naar “Weblog.nl”. Dat ging niet zonder slag of stoot. Eind 2012 waren er nog steeds problemen en zou Sanoma (eigenaar van “Weblog.nl”) de stekker eruit trekken. Ik heb toen op tijd al mijn weblogbijdragen gedownload op mijn PC, om vervolgens - in alle rust - alles met de hand te verhuizen naar Blogspot.nl/Blogger.com (copy/paste van de grijze tekst die vervolgens opnieuw moest worden opgemaakt - inclusief afbeeldingen). Helaas was het niet mogelijk om alles in één bulk te verhuizen. Het meest tijdrovende werk was het vervangen van alle interne urls (links die verwijzen naar een andere plek op hetzelfde weblog) omdat die immers na de verhuizing niet meer zouden werken. Na een paar maanden noeste arbeid mash’Allah had ik dan in 2013 eindelijk weer een weblog dat ècht ‘up and running’ was - en nog steeds ìs.

Alhamdulillahi Rabbil-Aalamien :-)